Anaïs Nin: Në mbrojtje të vetes fluide

Në dhjetor të vitit 1946, redaktori i Harper Bazaar Leo Lerman i kërkoi shkrimtares se lindur në Francë, Anaïs Nin, një autobiografi të shkurtër për ta përdorur në funksion të një profili në kuadër të revistës. Ajo e refuzoi me respekt.

Letra e saj drejtuar Lermanit – padiskutueshëm e sinqertë, e guximshme dhe e ndjeshme në të njëjtën kohë – gërmon thellë nën parehatinë paralizuese në të cilën shumë prej nesh mund të gjejmë veten në shkrime, intervista e profile qe shkruhen rreth nesh, për të zbuluar dobësitë jostabile të cilat e mbajnë atë: luftën me ankthin, ankthin e ngatërrimit të sinqeritetit me shtirjen dhe mbi të gjitha agoninë e të fosilizuarit përderisa ende je në rritje, një lloj rebelimi i dhunshëm kundër mitit të personalitetit fiks.

Nin shkruan:

I dashur Leo,

Unë e shoh veten dhe jetën time çdo ditë ndryshe. Ç’të të them? Faktet mashtrojnë. Unë kam qenë Don Kishoti, duke krijuar gjithmonë një botë timen. Unë jam të gjitha gratë në romane, por prapë një tjetër jashtë romaneve. U deshën më shumë se gjashtëdhjetë vëllime të ditarit deri tani për të treguar për jetën time. Ashtu si Oscar Wilde, unë vura vetëm artin tim në punën time dhe shpirtin tim në jetën time. Jeta ime është e pamundur të tregohet. Unë ndryshoj çdo ditë, ndryshoj modelet e mia, konceptet e mia, interpretimet e mia. Unë jam një seri e gjendjeve shpirtërore dhe ndjesive. Unë luaj një mijë role. Unë qaj kur shoh të tjerët që i luajnë ato për mua. Vetja ime e vërtetë është e panjohur. Puna ime është thjesht një esencë e kësaj aventure të gjerë dhe të thellë. Unë krijoj një mit dhe një legjendë, një gënjeshtër, një përrallë, një botë magjike dhe një që bie çdo ditë dhe më bën të ndihem sikur po shkoj rrugës së Virgjinia Woolf. Kam provuar të mos jem neurotike, të mos jem romantike e destruktive, por të gjitha këto mund të jenë të fshehura.

Është e pamundur të bëj portretin tim për shkak të ndryshueshmërisë sime. Unë nuk jam fotogjenike për shkak të ndryshueshmërisë. Paqja, qetësia dhe integrimi janë të panjohura për mua. Klima e përshtatshme për mua është ankthi. Shkruaj ashtu si marr frymë, natyrshëm, rrjedhshëm, spontanisht, nga një mbingarkesë, jo si një zëvendësim për jetën. Jam më shumë e interesuar për qeniet njerëzore sesa për të shkruar, më shumë e interesuar për të bërë dashuri se sa për të shkruar, më shumë e interesuar për të jetuar se sa për të shkruar. Më shumë e interesuar për t’u bërë një vepër arti sesa për të krijuar një. Unë jam më interesante se ajo çfarë shkruaj. Mbi të gjitha, unë kam dhunti për marrëdhënie. Tek vetja nuk kam besim dhe kam besim të madh tek të tjerët. Kam nevojë për dashuri më shumë se për ushqim. Unë ngeci dhe bëj gabime dhe shpesh dua të vdes. Kur dukem më transparente është ndoshta atëherë kur sapo kam dalë nga zjarri. Unë gjithmonë eci në zjarr dhe dal edhe më e gjallë. Të gjitha këto nuk janë për Harper’s Bazaar.

Unë e shoh jetën si tragjike, jo komike, sepse nuk jam e shkëputur. Unë kam qenë fajtore për idealizim, fajtore për çdo gjë, përveç shkëputjes. Unë jam fajtore për fabrikimin e një bote në të cilën unë mund të jetoj dhe të ftoj të tjerët për të jetuar, por jashtë kësaj unë nuk mund të marr frymë. Unë jam fajtore për një jetë shumë serioze, shumë të rëndë, por asnjëherë të cekët. Kam jetuar në thellësi. Tragjedia ime e parë më dërgoi në fund të detit. Unë jetoj në një nëndetëse, dhe vështirë se ndonjëherë vijë në sipërfaqe. I dua kostumet, shkumën e estetikës, detyrimet fisnike dhe shkrimtarët poetikë. Kur isha pesëmbëdhjetë vjeҫ kam dashur të jem Zhan d’Ark, dhe më vonë Don Kishoti. Unë kurrë nuk u zgjova nga familjariteti im me vegimet dhe do të përfundojë ndoshta në një dhomë opiumi. Asnjë nga këto nuk është e përshtatshme për Harper’s Bazaar.

Siç duket unë jam e butë, e paqëndrueshme dhe shtirem shumë. Unë do të vdes si një poet i vrarë nga jo-poetët, nuk do të heqë dorë nga asnjë ëndërr, nuk do të dorëzohem për asnjë shëmti, nuk do të pranoj asgjë nga bota përveç asaj që kam bërë vetë. Kam shkruar, jetuar, dashuruar si Don Kishoti, dhe në ditën e vdekjes sime do të them: ‘Më falni, ishte një ëndërr’ dhe deri në atë kohë mund të kisha gjetur dikë që do të thotë: ‘Aspak, Ishte e vërtetë, absolutisht e vërtetë.

Përktheu dhe përshtati: Valbardha Buza

Comments are closed.

Navigate